Ég lenti í Helsinki eftirmiðdaginn 10. apríl. Þetta var mín fyrsta ferð út fyrir landsteinana á vegum LUF og skjálfandi á beinunum gekk ég þrjá hringi í kringum lestarstöðina, hrædd um að taka vitlausa lest og enda norður í Finnlandi. Erindið var Nordic Youth Pool for Climate and Biodiversity, eða norrænt samstarf sem snérist um styrkjaúthlutanir til umhverfisvænna verkefna á vegum ungs fólks. Sjóðurinn hafði það markmið að valdefla ungt fólk í baráttunni gegn loftslagsbreytingum ásamt því að efla til samstarfs milli Norðurlandanna. Frá hverju norðurlandi var að minnsta kosti einn fulltrúi, Svíþjóð, Noregi, Finnlandi, Danmörku, Færeyjum og Íslandi. Danmörk var í forsvari fyrir Grænland þar sem þeirra fulltrúi komst ekki. Hlutverk okkar var að vega og meta hvort að umsóknir pössuðu inn í viðmið sjóðsins og þær reglur sem honum fylgdu.
Snemma á föstudeginum 11. apríl tókum við ferju yfir á eyjuna Suomenlinna. Okkur var úthlutað glæsilegu rými í eigu Nordic Culture Point. En þau halda utan um hluta styrkjaáætlana Norrænu ráðherranefndarinnar, reka norrænt bókasafn og skipuleggja menningarviðburði í Finnlandi. Þar kynntum við fyrir hverju öðru umsóknir, hvaðan þær komu og hvert verkefnið væri á bak við umsóknina. Síðan tókum við endanlegar ákvarðanir um styrkjaúthlutanir í lok fundar. Það kom mér verulega á óvart hversu skemmtileg og fagmannleg fundarhöldin voru. Einnig var áhugavert að sitja við borð með öllum fulltrúunum sem höfðu mismunandi reynslu og skoðanir. Ég varð svo sannarlega reynslunni ríkari eftir daginn.
Um eftirmiðdaginn tókum við ferjuna til baka og borðuðum á finnskum veitingastað. Þar fékk ég dýrindis mat og við áttum góða stund saman.
Daginn eftir var töluvert styttri fundur snemma um morguninn. Á þeim fundi var rætt hvað hefði mátt fara betur í skipulaginu og hvað gekk vel. Einnig ræddum við framtíð sjóðsins og hver væru næstu skref. Við vorum öll sammála því að sjálfbærni væri ekki eins vinsælt umræðuefni í samfélaginu og fyrir nokkrum árum þegar sjóðurinn var stofnaður. Stríð og átök eru mun fyrirferðameiri hjá ungmennum og þá sérstaklega á meginlandinu.
Við enduðum síðan daginn með hádegismat og svo á listasafn, áður en flestir héldu heim. Ég ákvað að gista eina nótt í viðbót og skoða Helsinki, sem er nú í miklu uppáhaldi hjá mér.
Ragnheiður Geirsdóttir, málefnafulltrúi LUF
